Przez długi czas sklejałem gotowe modele.
Lubiłem ten proces – zapach kartonu, ciszę przy stole, skupienie. Ale z czasem pojawiło się we mnie coś więcej. Poczucie, że chcę decydować sam. Nie tylko składać, ale tworzyć od początku do końca.
Chciałem projektować według siebie.
Zmieniać proporcje, materiały, faktury.
Sprawdzać, co się stanie, gdy karton połączę z inną grubością tektury, z drewnem, z detalem zrobionym „na oko”, a nie według instrukcji.
🔧 Od gotowej wycinanki do własnego projektu
W pewnym momencie zrozumiałem, że:
-
gotowy model to czyjaś wizja
-
scratch build to moja historia
Nie interesowało mnie już idealne odwzorowanie „z pudełka”.
Zacząłem myśleć o świecie, który mogę zbudować:
-
małym domku stojącym samotnie przy polnej drodze
-
świetle w oknie, które sugeruje obecność człowieka
-
detalu, którego nikt nie zauważy na pierwszy rzut oka, ale który ja będę wiedział, że tam jest
🏠 Różne skale – różne opowieści
Każda skala to inny sposób myślenia.
-
1:160 – oszczędność formy, precyzja, cisza
-
1:220 – jeszcze większe uproszczenie, ale więcej wyobraźni
-
większe skale – detal, faktura, ślad ręki
Nie chodzi tylko o wymiary.
Chodzi o to, jaką historię chcesz opowiedzieć w danej skali.
🌍 Tworzenie małych światów
Najbardziej wciąga mnie moment, gdy model przestaje być „budynkiem”, a zaczyna być miejscem.
Gdy:
-
dodasz strukturę tynku
-
postarzasz komin
-
wstawisz szybki do okien
-
zapalisz pierwszą diodę LED
Wtedy to już nie jest model.
To mały świat zamknięty w gablotce.
🧠 Dlaczego scratch build?
Bo:
-
uczy cierpliwości
-
daje wolność
-
pozwala popełniać błędy i wyciągać z nich wnioski
-
rozwija wyobraźnię bardziej niż gotowa instrukcja
I chyba najważniejsze –
pozwala być twórcą, a nie tylko wykonawcą.
Ten projekt domku w skali 1:160 to kolejny krok na tej drodze.
Nie pośpieszny.
Nie idealny.
Ale mój.
Jeśli też czujesz, że chcesz czegoś więcej niż tylko sklejać –
zostań tu na chwilę.
Może znajdziesz w tym coś dla siebie.
Komentarze
Prześlij komentarz